Dramat rosyjskiego klasyka po ponad stu latach zachwyca aktualnością.
Trafność diagnozy ludzkiej duszy, która marzy, dąży do szczęścia, ale nie
potrafi wybić się z własnych ograniczeń to ponadczasowy wymiar dzieła
Gorkiego. O współczesności najtrudniej mówić dziś, spojrzenie człowieka z
początku XX wieku może opowiedzieć o nas więcej. Ten tekst obnaża bardziej
człowieka niż dzisiejsze teksty dramaturgów-brutalistów - mówi reżyser,
który uwspółcześnił język bohaterów dramatu. Nastia, Kwasznia czy Bubnow to
postacie codziennie omijane na ulicy; mieszkańcy schronisk, wykluczeni z
obwieszczonej dziś epoki dobrobytu i nieprzebranych ofert szczęścia.
Spektakl obnaża fałszywe przekonanie, że taki los spotyka wybranych oraz że
bieda czyni szlachetnym i uczciwym. Na dnie jest opowieścią o tęsknocie za
lepszym światem i "sprawiedliwym krajem", opowiada o pragnieniu oparcia się
na niewzruszonych zasadach i opieki siły wyższej, które porządkują
dzisiejszy, chaotyczny świat.

ZWIASTUN