Antygona / 2013 r.

Spektakl archiwalny
Spektakl archiwalny

Autor:

Sofokles

Przekład:

Kazimierz Morawski

Reżyseria:

Marcin Liber

Dramaturgia:

Marcin Cecko

Scenografia:

Mirek Kaczmarek

Kostiumy:

grupa MIXER

Muzyka:

Aleksandra Gryka

Ruch sceniczny:

Tomasz Bazan

Praca nad wierszem:

Irena Jun

Przygotowanie chóru:

Hanna Klepacka

Kamera live:

Tomasz Góralczyk vel Tarasiuk

Asystent reżysera:

Bartosz Turzyński

Premiera:

7 kwietnia 2013 r., Duża Sala

Występują:

Monika Buchowiec (Terezjasz)

Beata Kolak (Eurydyka)

Dominika Biernat (gościnnie) (Ismena)

Agnieszka Kwietniewska (gościnnie) (Antygona)

Wojciech Bartoszek (Chór)

Wojciech Droszczyński (Chór)

Łukasz Gosławski (Chór)

Artur Gotz (Chór)

Gracjan Kielar (Kreon)

Michał Kruk (Chór)

Wojciech Oleksiewicz (Chór)

Krzysztof Pyziak (Chór)

Piotr Seweryński (Chór)

Bartosz Turzyński (Strażnik)

Piotr Trojan (gościnnie) (Hajmon)

Patryk Zwoliński (gościnnie) (Przodownik Chóru)

O spektaklu

Kim jest dzisiaj Antygona? Czy może być współczesna i mówić o społeczeństwie, w którym przyszło nam żyć, skoro liczy sobie niespełna dwa i pół tysiąca lat? A może manifest Antygony wybrzmi nieco inaczej, jeśli założyć, że była ona świadkiem ceremonii pogrzebowych wielkich postaci polityki XXI wieku?

Te celebracje-spektakle nie poprzestają na telewizyjnej transmisji, która daje nam dostęp do każdego detalu, do każdego gestu i niemal każdej łzy, stają się też bez wątpienia orężem w politycznej walce. Czy korzystając ze swojej buntowniczej, rewolucyjnej energii Antygona pozwoli by w podobny sposób otoczono symboliką jej własną śmierć? A może korzystając z „biernego oporu”, który w XX wieku był praktykowany przez charyzmatycznych przewodników ludu, Mahatmy Gandhiego oraz Martina Lutera Kinga, wyrzeknie się, w imię pokoju, walki?

Prowadzeni przez te pytania, poszukiwaliśmy jeszcze jednego, bardzo istotnego rejonu: różnorodności uczuć i postaw wobec śmierci bliskiej osoby. Uczuć niezwykle intensywnych, których nierzadko nie da się wyrazić. Wobec zinstytucjonalizowanej żałoby stoi więc żałoba osobista, indywidualne przeżywanie straty – w nim kryje się prawda, której nie da się podważyć.

Czas trwania: 2 godziny bez przerwy.

Uwaga: Sugerowany wiek odbiorcy powyżej czternastu lat.

Nagrody

ZŁOTA MASKA za najlepsze przedstawienie sezon 2012/2013

Recenzje

Ciało, które nie chce umierać

Anka Herbut „Dwutygodnik”

Znikajaca Antygona

Michał Lachman „blog ŁÓDŹ W KULTURZE”

Taniec nad przepaścią

Małgorzata Karbowiak „Kalejdoskop”

Antygona domaga się tajemnicy

Łukasz Kaczyński „Polska Dziennik Łódzki”

Antygona w Teatrze Nowym – recenzja

Joanna Brzezińska „Plaster Łódzki”